Op een of andere manier, heb ik altijd veel gedachten als ik aan het blokken ben. Over efficiëntie gesproken. Net terug even van wat frisse lucht happen van ons dakterras. Soms vergeet je hoe deugd het doet, dat zonnetje op je gezicht, alsof je een batterijtje bent die op zonne-energie kan werken. Volgens mij werk ik zo ook wel een beetje. Wie houdt er nu niet van de zon, misschien uitzondering van de meeste Aziaten, toch wat hun gezicht betreft... witter dan wit mag het zijn. Wit... dan denk ik weer meteen aan bleekmiddelen en witter dan wit wasmiddelen zoals Dash en Ariël... haha...
Als de lente op komst is, iedereen kent dat gevoel wel. Het gevoel van een verlangen naar warmte, vakantie maar vooral mensen rondom je heen, tijd spenderen met mensen die je liefhebt, of gewoon ergens zitten een koffie of biertje pakken. Lente-geluiden. Je kent dat wel. Het geluid van een vliegtuig die in de verte over de lucht scheert en een witte streep op de helderblauwe canvas achterlaat. Lente-geluiden. Het geluid en geroezemoes van mensen die terug naar buiten komen, kinderen die spelen, een stad die stilaan terug ontwaakt, blaadjes die uit hun knoppen komen, het geruis van de wind door de planten die stilaan terug tot leven komen, het gelach van jonge vrouwen die genieten van de aandacht van mannen, moeders die naar hun kinderen roepen in de verte...o
Lente-geluiden, ik word er sentimenteel en melancholisch van. Het verlangen naar iemand, om die momenten met iemand te kunnen delen.
Soms besef ik weer dat ik in Seoul leef, een kleiner onderdeel in een groter geheel dat ik ben. Zo iedere dag een 'dagelijks' leven terug leven, het doet deugd, de regelmaat. Het maakt dat je niet teveel meer moet denken in welke richting je moet wandelen. Toch, in dat dagelijks leven blijf ik toch altijd weer verwonderd stilstaan als ik iets nieuw ontdek, als is het maar dat je van bovenuit dat dakterras een mogelijke binnenweg hebt gevonden, waardoor ik voortaan hopelijk op tijd in de les kom ;-).
Leven. Hoe een mens ook leeft. Een mens is gemaakt om momenten te delen, althans mijn standpunt. Om gedachten te delen, om vreugde te delen, alsook verdriet en pijn.
Op dat dakterras zonet... dat moment, had ik graag met jullie willen delen. Welk leven ik ook leef, dat ik mensen met mij meedraag, waar ik ook ga. Het leven op jezelf, heeft weinig zin. Want besta je dan? Als je toch maar op je eentje bent?
Maar ik was eigenlijk niet alleen op dat terras. De twee zoontjes van de huisbaas waren aan het experimenteren in de zon, met een vergrootglas. Je moet het niet raden : ja, ja, een klein brandje stichten zonder wetenschap van de moeder ;-).
De tijd van het klein, avontuurlijk en onbezonnen zijn. Soms verlang ik er terug naar. Maar tegelijkertijd ben ik ook blij, dat ik bij momenten dat meisje terug gevonden heb :-)
Saturday, March 13, 2010
Saturday, March 06, 2010
Ontdekking
Het is weer een tijdje geleden dat ik iets heb gepost. Eigenlijk heb ik voorbije weken wel vele gedachten gehad om op te schrijven, mede te delen, maar op een of andere manier vliegen die gedachten dan weer zo voorbij. Denken is makkelijker en vlugger dan schrijven, hoewel ik ook wel capabel ben om gewoon mijn gedachten neer te typen, zoals het uit dat hoofdje van mijn komt. Grammatica regels en zo... dat is dan wat anders als ik zo schrijf.
Heb eventjes pauze genomen van mijn blok. Het is weer het einde van het semester en de examens zijn weer in zicht. Heb laatste tijd zoals ik altijd wel doe, goed gestudeerd, maar gedachten hier en daar en piekeringen hier en daar helpen me niet echt vooruit om te concentreren op de leerstof, laat staan dat ik iemand ben niet die goed is in 'ontspannen', omdat ik al van, kleins af gewoon ben lange uren aan een stuk te studeren. Als je jong bent, lukt dat nog wel, maar aangezien ik ondertussen 30 gepasseerd ben, moet ik ook wel toegeven dat je hersenen niet meer zo werken, zoals toen. Gezien ook de levenservaringen, indrukken, beelden, gedachten, zorgen die je met je al levende in je geheugen opslaat... De RAM van een pc, geraakt bij momenten ook wel overbelast, als je van tijd tot tijd nutteloze werkende programma's niet delete zodat je weer wat meer ruimte maakt voor hetgeen dat moet werken.
Ondertussen is het weer lente aan het worden in Korea. Ben blij dat de winter aan het terugtrekken is, want eerlijk gezegd is de winter de periode waarop ik mij het meeste 'blue' voel. Weinig zon, koud, sneeuw is wel fijn maar het is fijner als mensen er niet opstappen en dan helemaal verbrodden tot bruinachtige moes van een modderpoelen...
Ja, lente is in het land en van tijd tot tijd naar buiten gaan doet deugd. Zonet eventjes terug van een half uurtje wandeling op de campus, en een keertje helemaal het gebouw dat ik bewoon eens afgewandeld, blijkbaar hebben we een dakterras !! Ik woon hier al een half jaar en ik zie nu pas dat we een dakterras hebben !!! Over letterliijke kortzichtigheid gesproken.
Heb gemerkt, dat ik eigenlijk doordat ik teveel in mijn gedachten bezig ben, dat ik soms visueel heel veel dingen niet zie, of niet op dingen op kom, waar normale mensen wel aan denken. Of dat ik op het dakterras zag, hoe gezellig rommelig de omgeving van onze universiteit is, alsook hoe dicht ons gebouw op vogelvlucht met de gebouwen van de universiteit staat.
Ja, ik ga wat meer pauzes nemen op dat dakterras - zij het wel met kiezeltjes bestrooid, af en daar dat wat rondwandelen, ademen, zonlicht opnemen, zodat mijn hersenen weer zuurstof krijgen.
Hmmm. Ik mis thuis, maar het lukt steeds beter om met die gevoelens om te gaan. Het is nu de periode van bezinning voor mij, alsook een beetje tijd te nemen voor mezelf, om achter te laten wat ik moet achter laten, en terug bijeen te zoeken wat rest van wie ik ben.
Soms is het moeilijk, achterlaten. Vooral als het over liefde gaat. Want hoe kan je liefde echt achterlaten, als je ooit zoveel van iemand hebt gehouden? Misschien is iedereen daar anders in, maar ik begrijp mensen soms niet, hoe ze van het ene moment naar het andere, hun ooit geliefde kunnen haten of gewoon zelfs gevoelloos zijn tot op het bot, als je al een hele tijd lang met elkaar samen bent geweest, mooie momenten hebt gedeeld, alsook vooral het belangrijskte 'lief' hebt gehad... Blijft er van die liefde, dan geen liefde meer over, maar dan in een andere vorm?
Zijn wij mensen soms zo geëvolueerd, in deze haastige en haast soms individualistische samenleving, dat wij soms vergeten, wat het inhoudt om echt om iemand te geven, alsook dat het geven om iemand, en er moeite doen voor die iemand, dat het onvoorwaardelijk ergens mag zijn, dat je er niet altijd iets voor in de plaats voor moet verwachten? Zijn wij als mensen vergeten, hoe onze ouders onvoorwaardelijk van ons hielden, alsook ons leven hebben gegeven, in liefde opgevoed, bezorgd om zijn geweest, ... zijn we vergeten hoe we die dingen allemaal moeten doorgeven?
Toegegeven, het is niet iedereen meegegeven, dat weet ik ook wel. Ook niet iedere familie is hetzelfde, dat weet ik ook wel. Maar een mens kan altijd leren, van de mensen, familie of niet, die om hen geven, om hieruit te leren, hoe het wel anders kan.
Hmm... noem mij maar nog eens een idealist of een romanticus, ik weet eigenlijk niet beter dan te zijn, zoals ik ben. Met alle emo-gevolgen van dien ;-)
Goed dit gezegd zijnde, ga ik terug achter mijn boeken kruipen. Hmm. Ik hou van de lente. Het mag nog rapper komen van mij.
Meer nog, ik tel af tot het moment, dat ik terug onder mijn geliefden ben. Thuis in België, bij mijn familie :-). Maar ondertussen, zal ik hier ook leven, het beste van maken, want ook dat is wat mijn opdracht is hier. Hetgeen door te geven, wat ik heb meegekregen in het leven, waarvoor ik dankbaar ben... Een stukje meer menselijkheid :-)
Heb eventjes pauze genomen van mijn blok. Het is weer het einde van het semester en de examens zijn weer in zicht. Heb laatste tijd zoals ik altijd wel doe, goed gestudeerd, maar gedachten hier en daar en piekeringen hier en daar helpen me niet echt vooruit om te concentreren op de leerstof, laat staan dat ik iemand ben niet die goed is in 'ontspannen', omdat ik al van, kleins af gewoon ben lange uren aan een stuk te studeren. Als je jong bent, lukt dat nog wel, maar aangezien ik ondertussen 30 gepasseerd ben, moet ik ook wel toegeven dat je hersenen niet meer zo werken, zoals toen. Gezien ook de levenservaringen, indrukken, beelden, gedachten, zorgen die je met je al levende in je geheugen opslaat... De RAM van een pc, geraakt bij momenten ook wel overbelast, als je van tijd tot tijd nutteloze werkende programma's niet delete zodat je weer wat meer ruimte maakt voor hetgeen dat moet werken.
Ondertussen is het weer lente aan het worden in Korea. Ben blij dat de winter aan het terugtrekken is, want eerlijk gezegd is de winter de periode waarop ik mij het meeste 'blue' voel. Weinig zon, koud, sneeuw is wel fijn maar het is fijner als mensen er niet opstappen en dan helemaal verbrodden tot bruinachtige moes van een modderpoelen...
Ja, lente is in het land en van tijd tot tijd naar buiten gaan doet deugd. Zonet eventjes terug van een half uurtje wandeling op de campus, en een keertje helemaal het gebouw dat ik bewoon eens afgewandeld, blijkbaar hebben we een dakterras !! Ik woon hier al een half jaar en ik zie nu pas dat we een dakterras hebben !!! Over letterliijke kortzichtigheid gesproken.
Heb gemerkt, dat ik eigenlijk doordat ik teveel in mijn gedachten bezig ben, dat ik soms visueel heel veel dingen niet zie, of niet op dingen op kom, waar normale mensen wel aan denken. Of dat ik op het dakterras zag, hoe gezellig rommelig de omgeving van onze universiteit is, alsook hoe dicht ons gebouw op vogelvlucht met de gebouwen van de universiteit staat.
Ja, ik ga wat meer pauzes nemen op dat dakterras - zij het wel met kiezeltjes bestrooid, af en daar dat wat rondwandelen, ademen, zonlicht opnemen, zodat mijn hersenen weer zuurstof krijgen.
Hmmm. Ik mis thuis, maar het lukt steeds beter om met die gevoelens om te gaan. Het is nu de periode van bezinning voor mij, alsook een beetje tijd te nemen voor mezelf, om achter te laten wat ik moet achter laten, en terug bijeen te zoeken wat rest van wie ik ben.
Soms is het moeilijk, achterlaten. Vooral als het over liefde gaat. Want hoe kan je liefde echt achterlaten, als je ooit zoveel van iemand hebt gehouden? Misschien is iedereen daar anders in, maar ik begrijp mensen soms niet, hoe ze van het ene moment naar het andere, hun ooit geliefde kunnen haten of gewoon zelfs gevoelloos zijn tot op het bot, als je al een hele tijd lang met elkaar samen bent geweest, mooie momenten hebt gedeeld, alsook vooral het belangrijskte 'lief' hebt gehad... Blijft er van die liefde, dan geen liefde meer over, maar dan in een andere vorm?
Zijn wij mensen soms zo geëvolueerd, in deze haastige en haast soms individualistische samenleving, dat wij soms vergeten, wat het inhoudt om echt om iemand te geven, alsook dat het geven om iemand, en er moeite doen voor die iemand, dat het onvoorwaardelijk ergens mag zijn, dat je er niet altijd iets voor in de plaats voor moet verwachten? Zijn wij als mensen vergeten, hoe onze ouders onvoorwaardelijk van ons hielden, alsook ons leven hebben gegeven, in liefde opgevoed, bezorgd om zijn geweest, ... zijn we vergeten hoe we die dingen allemaal moeten doorgeven?
Toegegeven, het is niet iedereen meegegeven, dat weet ik ook wel. Ook niet iedere familie is hetzelfde, dat weet ik ook wel. Maar een mens kan altijd leren, van de mensen, familie of niet, die om hen geven, om hieruit te leren, hoe het wel anders kan.
Hmm... noem mij maar nog eens een idealist of een romanticus, ik weet eigenlijk niet beter dan te zijn, zoals ik ben. Met alle emo-gevolgen van dien ;-)
Goed dit gezegd zijnde, ga ik terug achter mijn boeken kruipen. Hmm. Ik hou van de lente. Het mag nog rapper komen van mij.
Meer nog, ik tel af tot het moment, dat ik terug onder mijn geliefden ben. Thuis in België, bij mijn familie :-). Maar ondertussen, zal ik hier ook leven, het beste van maken, want ook dat is wat mijn opdracht is hier. Hetgeen door te geven, wat ik heb meegekregen in het leven, waarvoor ik dankbaar ben... Een stukje meer menselijkheid :-)
Tuesday, February 09, 2010
En ik dacht dat er een truck voorbijkwam... 3.0
Gek... Vandaag rond 6 uur voelde ik het gebouw van mijn kot een 5-tal seconden trillen alsof er een enorme truck voorbij kwam gereden - blijkbaar denk ik dat wel vaker als gebouwen bewegen...Ik dacht nog even 'Nee, in Seoul toch niet'... en toch... nu hoor ik op het nieuws van de radio dat er inderdaad een kleine aardbeving was geweest hier in Seoul, schaal 3.0. Eigenlijk zeer klein, vergeleken met de schaal die ik heb meegemaakt toen in California in 2007. Klein zeker vergeleken met de desastreuze aardbeving in Haïti onlangs, klein maar toch voelbaar.
Vandaag en gisteren heb ik net mijn mid-terms examen afgelegd voor niveau 4. Vergeleken met niveau 3 is het examen toch een stuk moeilijker geworden. Vooral voor de luistertest heb ik een aantal dingen gewoon moeten gokken, omdat ik het gewoon niet verstond bij momenten. Maar nu ben ik best wel blij, want ik heb via de Koreaanse radio 'verstaanbaar' vernomen dat er een aardbeving was vandaag in Seoul, dus helemaal slecht met mijn luistervaardigheden gaat het ook weer niet.
Een nieuw begin. Wanneer er in het leven iets niet loopt zoals je verwacht, zijn er verschillende manieren om er mee om te gaan. Leren aanvaarden de werkelijkheid zoals het is, is een ding. Ermee leren omgaan de werkelijkheid is een ander ding. Ermee leren omgaan en verwerken, alsook veranderen, je manier van kijken, je manier van werken, je manier van denken op een manier zodat je beter vooruit geraakt in het leven.
Leren. Het leven is voortdurend blijven leren van je fouten en van elkaars gemaakte fouten. Omdat een mens anders niet groeit als hij of zij altijd hetzelfde blijft. Dat is toch wat ik heb ondervonden. Als het niet zo ging het examen, dan zou er wel een reden zijn. Eerder dan de reden te steken op dat het te moeilijk was geweest, dacht ik hoe ik beter zou kunnen studeren of een andere manier zodat ik volgende keer betere resultaten haal... Ja, ja, woorden van een blokbeest, haha. Neen, woorden van iemand die vooruit wil geraken in haar leven al werkende aan haarzelf.
Hmm.. Ja ! Laten we dapper door het leven gaan, en welke moeilijkheden ook overwinnen. Als je diep in je hart oprecht iets wilt, zonder de anderen opzettelijke schade toe te brengen; als je echt het beste voor hebt met iedereen diep in je hart... dan geloof ik en blijf ik geloven dat alles goed komt met iedereen :-).
Aan de mensen thuis in België : ik mis jullie enorm ! Aan een aantal mensen in de USA : ook !
Mijn kamer is een puinhoop, niet van de aardbeving, maar het resultaat van een aantal dagen blokken zonder enige zorg voor allerlei rondslingerende objecten ;-).
Het is weer bijna nacht in Seoul. Ik ben rustiger dan ooit. Blij dat ik weer weet in welke richting mijn leven aan het gaan is.
Een dikke knuffel. Tot gauw iedereen !
Vandaag en gisteren heb ik net mijn mid-terms examen afgelegd voor niveau 4. Vergeleken met niveau 3 is het examen toch een stuk moeilijker geworden. Vooral voor de luistertest heb ik een aantal dingen gewoon moeten gokken, omdat ik het gewoon niet verstond bij momenten. Maar nu ben ik best wel blij, want ik heb via de Koreaanse radio 'verstaanbaar' vernomen dat er een aardbeving was vandaag in Seoul, dus helemaal slecht met mijn luistervaardigheden gaat het ook weer niet.
Een nieuw begin. Wanneer er in het leven iets niet loopt zoals je verwacht, zijn er verschillende manieren om er mee om te gaan. Leren aanvaarden de werkelijkheid zoals het is, is een ding. Ermee leren omgaan de werkelijkheid is een ander ding. Ermee leren omgaan en verwerken, alsook veranderen, je manier van kijken, je manier van werken, je manier van denken op een manier zodat je beter vooruit geraakt in het leven.
Leren. Het leven is voortdurend blijven leren van je fouten en van elkaars gemaakte fouten. Omdat een mens anders niet groeit als hij of zij altijd hetzelfde blijft. Dat is toch wat ik heb ondervonden. Als het niet zo ging het examen, dan zou er wel een reden zijn. Eerder dan de reden te steken op dat het te moeilijk was geweest, dacht ik hoe ik beter zou kunnen studeren of een andere manier zodat ik volgende keer betere resultaten haal... Ja, ja, woorden van een blokbeest, haha. Neen, woorden van iemand die vooruit wil geraken in haar leven al werkende aan haarzelf.
Hmm.. Ja ! Laten we dapper door het leven gaan, en welke moeilijkheden ook overwinnen. Als je diep in je hart oprecht iets wilt, zonder de anderen opzettelijke schade toe te brengen; als je echt het beste voor hebt met iedereen diep in je hart... dan geloof ik en blijf ik geloven dat alles goed komt met iedereen :-).
Aan de mensen thuis in België : ik mis jullie enorm ! Aan een aantal mensen in de USA : ook !
Mijn kamer is een puinhoop, niet van de aardbeving, maar het resultaat van een aantal dagen blokken zonder enige zorg voor allerlei rondslingerende objecten ;-).
Het is weer bijna nacht in Seoul. Ik ben rustiger dan ooit. Blij dat ik weer weet in welke richting mijn leven aan het gaan is.
Een dikke knuffel. Tot gauw iedereen !
Monday, December 14, 2009
Smakelijk einde
Wheeheeeeheeee !!! Draadloos gratis internet op Incheon Airport en plaatsje gevonden dichtbij een stekker ook nog... Toch iets dat een beetje meevalt deze week, hehe... Eigenlijk viel de ganse week wel best mee, klagen mag ik niet, zij het dat ik sinds vrijdagavond redelijk ziek ben geworden.
Hoe is het allemaal zover gekomen, denk ik toch? Soms denk ik toch niet dat ik echt overdrijf met weinig slapen of mezelf te veel oververmoeien, sommigen beweren wat anders, maar als ik denk dat het gaat, dan gaat het, maar dan bij momenten gaat het ineens niet meer. Zo plots, boempatat, zo werkt mijn systeem klaarblijkelijk.
Laatste tijd is het weer enorm druk geweest in dit kleine leventje van mij in Seoul. Eerst en vooral was het op werk een heksenketel bij momenten omwille van het winnen van de documentaire Iron Crows van regisseur Park Bong-Nam in de Midlength Competition op het International Documentary Film Festival Amsterdam 2009. Groot nieuws, voor een klein landje als Korea, dat sinds enkele jaren met Koreaanse films als deze van Park Chan-Wook en Kim Ki-duk een plaatsje op de westerse cinemaschermen heeft kunnen veroveren, maar nog steeds, niet overpopulair. Groot nieuws voor een landje als Korea, om voor de eerste keer in de geschiedenis zijn documentaires buiten het thuisfront te laten zien en per toeval dan ook nog een eerste prijs binnen te halen. Groot nieuws voor een bedrijfje als CreativEAST waar ik als freelancer ben begonnen, eerst om een bevriende producer uit de nood te helpen, maar nu begint het al wat serieuzer te worden...
De wereld van de media is me een beetje vreemd, en heb weer veel dingen bijgeleerd, in eerste instantie je prive en werk gescheiden te houden en in tweede instantie beide voeten op de grond te houden. De weg naar beroemde mensen is immens kort, als je het ineens zo bekijkt en wat ik heb gemerkt is dat beroemde mensen vaak maar het 'product' zijn van wat managers en producers van hen maken... Het lijkt alsof deze mensen soms 'geleefd' worden. Wat meer interessant is voor mij, zijn de mensen die echt creëren, zoals regisseurs, omdat deze mensen echt bezig zijn met het creëren van iets : het maken van een film, fictief of echt en er gans hun leven aan wijden. Producers? Die zorgen voor het geld natuurlijk, alsook de contacten en hoe de film het best verkocht wordt of aan de markt wordt gebracht.
Fancy feestjes op het bedrijf zijn er al geweest, ik heb er eentje van mogen meemaken, en ik blijf bij dat eentje, want uiteindelijk komt alles toch neer op 'networking' tussen mensen, vooral tv-mensen... niet mijn ding dus.
Wat is mijn ding dan wel? Contacten 'anoniem' onderhouden met mensen, zonder de mensen te moeten ontmoeten levenden lijve, per mail of telefoon, hahaha. En vertaalwerk schommelende tussen Nederlands-Engels-Koreaans. Iets wat ik gelukkig graag doe. Verder filmfestival applicaties en contact opnemen met festival organisatoren. Wat ook leuk is, bedrijfslunchjes of -diners die betaald worden door het bedrijf... dat is ook wel leuk :-).
Wat heb ik in deze periode geleerd? Iets wat ik tot noch toe nooit goed in ben geweest : assertief zijn bij momenten en ten gepasten tijde 'neen' leren zeggen. 'Neen' als ik vind dat bepaalde dingen voor mij niet prioritair zijn ten opzichte van wat ik in eerste instantie ben komen doen in Korea : mijn Koreaanse studie...
.... tijd om te boarden... mijn stekkertje uitpluggen vooraleer er iemand over struikelt....
blij dat ik richting thuis vlieg... jippie hey :-)
Hoe is het allemaal zover gekomen, denk ik toch? Soms denk ik toch niet dat ik echt overdrijf met weinig slapen of mezelf te veel oververmoeien, sommigen beweren wat anders, maar als ik denk dat het gaat, dan gaat het, maar dan bij momenten gaat het ineens niet meer. Zo plots, boempatat, zo werkt mijn systeem klaarblijkelijk.
Laatste tijd is het weer enorm druk geweest in dit kleine leventje van mij in Seoul. Eerst en vooral was het op werk een heksenketel bij momenten omwille van het winnen van de documentaire Iron Crows van regisseur Park Bong-Nam in de Midlength Competition op het International Documentary Film Festival Amsterdam 2009. Groot nieuws, voor een klein landje als Korea, dat sinds enkele jaren met Koreaanse films als deze van Park Chan-Wook en Kim Ki-duk een plaatsje op de westerse cinemaschermen heeft kunnen veroveren, maar nog steeds, niet overpopulair. Groot nieuws voor een landje als Korea, om voor de eerste keer in de geschiedenis zijn documentaires buiten het thuisfront te laten zien en per toeval dan ook nog een eerste prijs binnen te halen. Groot nieuws voor een bedrijfje als CreativEAST waar ik als freelancer ben begonnen, eerst om een bevriende producer uit de nood te helpen, maar nu begint het al wat serieuzer te worden...
De wereld van de media is me een beetje vreemd, en heb weer veel dingen bijgeleerd, in eerste instantie je prive en werk gescheiden te houden en in tweede instantie beide voeten op de grond te houden. De weg naar beroemde mensen is immens kort, als je het ineens zo bekijkt en wat ik heb gemerkt is dat beroemde mensen vaak maar het 'product' zijn van wat managers en producers van hen maken... Het lijkt alsof deze mensen soms 'geleefd' worden. Wat meer interessant is voor mij, zijn de mensen die echt creëren, zoals regisseurs, omdat deze mensen echt bezig zijn met het creëren van iets : het maken van een film, fictief of echt en er gans hun leven aan wijden. Producers? Die zorgen voor het geld natuurlijk, alsook de contacten en hoe de film het best verkocht wordt of aan de markt wordt gebracht.
Fancy feestjes op het bedrijf zijn er al geweest, ik heb er eentje van mogen meemaken, en ik blijf bij dat eentje, want uiteindelijk komt alles toch neer op 'networking' tussen mensen, vooral tv-mensen... niet mijn ding dus.
Wat is mijn ding dan wel? Contacten 'anoniem' onderhouden met mensen, zonder de mensen te moeten ontmoeten levenden lijve, per mail of telefoon, hahaha. En vertaalwerk schommelende tussen Nederlands-Engels-Koreaans. Iets wat ik gelukkig graag doe. Verder filmfestival applicaties en contact opnemen met festival organisatoren. Wat ook leuk is, bedrijfslunchjes of -diners die betaald worden door het bedrijf... dat is ook wel leuk :-).
Wat heb ik in deze periode geleerd? Iets wat ik tot noch toe nooit goed in ben geweest : assertief zijn bij momenten en ten gepasten tijde 'neen' leren zeggen. 'Neen' als ik vind dat bepaalde dingen voor mij niet prioritair zijn ten opzichte van wat ik in eerste instantie ben komen doen in Korea : mijn Koreaanse studie...
.... tijd om te boarden... mijn stekkertje uitpluggen vooraleer er iemand over struikelt....
blij dat ik richting thuis vlieg... jippie hey :-)
Saturday, December 05, 2009
Winterse melancholie
Einde van het semester weer in zicht... Zaterdag vandaag, maar ook vandaag zoals vorige week in de ochtend les gehad, omdat we in het begin van het semester een week uitstel les hadden gekregen omwille van preventie rond H1N1-virus... Zoals in meesta Aziatische landen, kan men hierom nogal paniekerig doen, wat ik paar weken terug nog eens heb ondervonden, toen het gerucht liep dat iemand van onze klas hiernaast het virus had opgelopen en voor de 'midterms' examens terug was gekomen om mee te doen... Resultaat was dat hij terug naar huis werd gestuurd en bleek na onderzoek in het ziekenhuis toch vals alarm te zijn... Zoals ik wel dacht ;-)
Ja, tijd vliegt weer snel. Ben aan het wachten op mijn pizzaatje in de wok, uit de diepvries genomen en bij gebrek aan microgolf moet het zo maar. Hopen dat de bodem maar niet blakerzwart wordt. Winter is ondertussen aangekomen voorgoed in dit land, vorige week hadden we nog zachte temperaturen, met de koude droge wind in het land, lijkt alles rond 0 graden net 5 graden lager. Ten zuiden van de Hangang (de Han rivier die Seoul in twee delen splitst) heb ik al gehoord dat het sneeuwde.
Deze week toch wel een drukke week geweest, met parttime werken en studeren en voorbereiding op mijn examens, vandaag nog les, volgende week dinsdag zal alles achter de rug zijn.
Kwil weer zoveel vertellen, maar het zal weer veel te veel worden. Maar belangrijkste gedachten toch : hmmm... binnenkort kan ik weer van mama's eten genieten, alsook de gezelschap van mijn dierbaarste mensen rondom mij heen. Alleen in het buitenland wonen, kan ik zeggen, leuk is wel anders, maar het went wel :-) Het stelt je in staat meer op je eigen benen te staan, alsook flexibelere met situaties te leren omgaan, alsook positief te blijven in het leven, wat er ook voor je deur komt te staan.
In het buitenland wonen, lijkt voor velen en droom, en soms ook is het dit wel, maar men vergeet dat aan alles wat goed is, ook een keerzijde heeft. Zo is alles in het leven, alleen wilt men dit soms niet inzien.... Het gras is altijd groener aan de andere kant van de heuvel, maar wie weet heeft men ook veel moeite gedaan om dit zo groen en mooi te houden... In mijn mening, voor wat, hoort wat.
Hmmmm... blij dat het weer winter is. Tijd om lekker in huisje te kruipen, onder een deken en lekker weg te zakken in dromenland, liefst met een lekkere kop warme choco of soep naast je, en dicht bij je geliefde. Maar ook zonder overleef ik dit wel op dit moment.
Mooie momenten zullen altijd wel blijven komen, alsook dat mooie momenten in je geheugen niet zullen vergaan. Koesteren zal ik ze, de mooie momenten in mijn leven.. het is winterse melancholie dat ik voel.
Hmm. Pizzaatje uit mijn wokje halen. Pizza met 'goguma' zoete aardappel. Mijn favoriet. Ja, dat hebben ze enkel in Korea. Zoete aardappels in overvloed. Alleen daarom al, ben ik dol op dit land. Omdat zoiets simpels gewaardeerd kan worden hier.
Eet smakelijk. En voor mij bloktijd nu !! Aja, Aja, fighting !!!
Ja, tijd vliegt weer snel. Ben aan het wachten op mijn pizzaatje in de wok, uit de diepvries genomen en bij gebrek aan microgolf moet het zo maar. Hopen dat de bodem maar niet blakerzwart wordt. Winter is ondertussen aangekomen voorgoed in dit land, vorige week hadden we nog zachte temperaturen, met de koude droge wind in het land, lijkt alles rond 0 graden net 5 graden lager. Ten zuiden van de Hangang (de Han rivier die Seoul in twee delen splitst) heb ik al gehoord dat het sneeuwde.
Deze week toch wel een drukke week geweest, met parttime werken en studeren en voorbereiding op mijn examens, vandaag nog les, volgende week dinsdag zal alles achter de rug zijn.
Kwil weer zoveel vertellen, maar het zal weer veel te veel worden. Maar belangrijkste gedachten toch : hmmm... binnenkort kan ik weer van mama's eten genieten, alsook de gezelschap van mijn dierbaarste mensen rondom mij heen. Alleen in het buitenland wonen, kan ik zeggen, leuk is wel anders, maar het went wel :-) Het stelt je in staat meer op je eigen benen te staan, alsook flexibelere met situaties te leren omgaan, alsook positief te blijven in het leven, wat er ook voor je deur komt te staan.
In het buitenland wonen, lijkt voor velen en droom, en soms ook is het dit wel, maar men vergeet dat aan alles wat goed is, ook een keerzijde heeft. Zo is alles in het leven, alleen wilt men dit soms niet inzien.... Het gras is altijd groener aan de andere kant van de heuvel, maar wie weet heeft men ook veel moeite gedaan om dit zo groen en mooi te houden... In mijn mening, voor wat, hoort wat.
Hmmmm... blij dat het weer winter is. Tijd om lekker in huisje te kruipen, onder een deken en lekker weg te zakken in dromenland, liefst met een lekkere kop warme choco of soep naast je, en dicht bij je geliefde. Maar ook zonder overleef ik dit wel op dit moment.
Mooie momenten zullen altijd wel blijven komen, alsook dat mooie momenten in je geheugen niet zullen vergaan. Koesteren zal ik ze, de mooie momenten in mijn leven.. het is winterse melancholie dat ik voel.
Hmm. Pizzaatje uit mijn wokje halen. Pizza met 'goguma' zoete aardappel. Mijn favoriet. Ja, dat hebben ze enkel in Korea. Zoete aardappels in overvloed. Alleen daarom al, ben ik dol op dit land. Omdat zoiets simpels gewaardeerd kan worden hier.
Eet smakelijk. En voor mij bloktijd nu !! Aja, Aja, fighting !!!
Wednesday, November 25, 2009
Rust tussen herst en winter
Tijd vliegt. Wie kent dat gevoel nu niet? Hoe langer je leeft, hoe meer dit gevoel je hebt... zelfs mijn broertje die ondertussen een volwassene is geworden - ik als grote zus nog altijd ontkennende - heb ik dit zelfs horen zeggen. Tijd vliegt.
Bij momenten sta je wel eens even stil, om terug te kijken hoe het was geweest, de weg ertussen evaluerende, om te komen tot hoe je nu bent geworden. Soms kan je wel eens teleurgesteld zijn rond jezelf, dan weer niet, maar hoe je draait of keert, tijd blijft vliegen en een terugweg is er niet... Je kan alleen maar leren uit je verleden.
Nu het tussen herst en winter is, heb ik eindelijk wat rust na een aantal drukke weken achter de rug. Vandaag heb ik voor de les een speech gedaan over mijn meest 'rewarding experience' in mijn leven, zo even kan ik niet meer op het juiste woord in het Nederlands komen... bij momenten ben ik zelf wel in de war, als je actief 4 talen tegelijkertijd gebruikt... Het ging over de renovatie van mijn moeders woning in Deurne, afgelopen lente en zomer, net voor ik naar Korea terugkeerde, een tijd van bezinning, hard werken, maar ook van veel plezier en vooral voldoening. Plezier, omdat het werken gepaard ging met voor mij een belangrijk doel om na te streven : mijn moeder finaal haar eigen huisje realiseren, zodat ze nooit meer hoeft te verhuizen. Een warm huisje, waar ze mensen ontvangen kan, haar kookkunsten kan uitleven, alsook gewoon in de zetel rustig in slaap vallen kan, zonder zich nog ooit veel zorgen te maken rond haar toekomst. Een rustig huisje, waar ze de dingen kan doen waar ze altijd van heeft kunnen dromen,, een mooi huisje waar haar kinderen altijd graag terug naar zullen toekomen.
Dit is voor mij, een van mijn meest 'trotse' realisaties in mijn leven. Waardoor ik nu terug rustig mijn eigen leven verder kan oppikken, en voor mezelf en mijn toekomst leven kan... met de gedachte na de periode Korea - hopelijk wijzer en rijper - voorgoed naar thuisland België terug te keren.
Het is herfst in Korea. Het is mijn tweede herfst hier in Korea. Vandaag was een fijne zij het wel regenachtige dag geweest, mijn speech was achter de rug, mijn groepswerk op school rond een enquete was plezant geweest en nu zo goed als achter de rug. Eindeiljk tijd om te doen wat ik hier moet doen : tijd voor mezelf om te blokken voor de komende examens.
Maar ook tijd voor mezelf, om wat van deze veranderende jaargetijden te genieten. Hmmm... al is het hier wel fijn, ik mis thuis toch wel. Met Kerst ben ik weer terug. Dan is iedereen terug samen. Het zal een intense maar fijne Kerst en Nieuwjaar wezen. Anders dan andere keren, maar daardoor niet perse minder.
Met de jaren, ben ik toch eigenlijk niet echt veel veranderd denk ik. Nog altijd probeer ik te geloven in het goede van de mensen, al ben ik een paar keer serieus ontgoocheld geweest, maar je kan hier maar uit leren. Toch blijf je in se altijd wel een beetje dezelfde soort 'mens'. Het 'mensje' zoals je was, zoals je het meest 'echt' was toen je klein was. Gebeurtenissen in het leven, maken je soms die echtheid in je mens zijn, vergeten...
Jezelf zijn kunnen zijn, is deels vooral dat 'kleine' toen nog onbezonnen mensje in alle vrijheid nog te kunnen zijn, hoe oud je ook wordt in het leven. Dat kleine 'mensje' te kunnen zijn, als volwassene, zij het wel een beetje bijgeschaafd. Zo heb ik mezelf eigenlijk het liefst. Beetje dromerig en verstrooid, bang bij momenten, dan weer dapper als een ridder, vaak wel positief, vrolijk, zelfs koppig bij momenten zonder het zelf te weten.
Ik hoop dit kleine mensje te kunnen blijven, mijn leven lang, zonder haar uit het oog te verliezen. Tot na het moment dat mijn haren van grijs naar wit zullen gaan... :-)
Bij momenten sta je wel eens even stil, om terug te kijken hoe het was geweest, de weg ertussen evaluerende, om te komen tot hoe je nu bent geworden. Soms kan je wel eens teleurgesteld zijn rond jezelf, dan weer niet, maar hoe je draait of keert, tijd blijft vliegen en een terugweg is er niet... Je kan alleen maar leren uit je verleden.
Nu het tussen herst en winter is, heb ik eindelijk wat rust na een aantal drukke weken achter de rug. Vandaag heb ik voor de les een speech gedaan over mijn meest 'rewarding experience' in mijn leven, zo even kan ik niet meer op het juiste woord in het Nederlands komen... bij momenten ben ik zelf wel in de war, als je actief 4 talen tegelijkertijd gebruikt... Het ging over de renovatie van mijn moeders woning in Deurne, afgelopen lente en zomer, net voor ik naar Korea terugkeerde, een tijd van bezinning, hard werken, maar ook van veel plezier en vooral voldoening. Plezier, omdat het werken gepaard ging met voor mij een belangrijk doel om na te streven : mijn moeder finaal haar eigen huisje realiseren, zodat ze nooit meer hoeft te verhuizen. Een warm huisje, waar ze mensen ontvangen kan, haar kookkunsten kan uitleven, alsook gewoon in de zetel rustig in slaap vallen kan, zonder zich nog ooit veel zorgen te maken rond haar toekomst. Een rustig huisje, waar ze de dingen kan doen waar ze altijd van heeft kunnen dromen,, een mooi huisje waar haar kinderen altijd graag terug naar zullen toekomen.
Dit is voor mij, een van mijn meest 'trotse' realisaties in mijn leven. Waardoor ik nu terug rustig mijn eigen leven verder kan oppikken, en voor mezelf en mijn toekomst leven kan... met de gedachte na de periode Korea - hopelijk wijzer en rijper - voorgoed naar thuisland België terug te keren.
Het is herfst in Korea. Het is mijn tweede herfst hier in Korea. Vandaag was een fijne zij het wel regenachtige dag geweest, mijn speech was achter de rug, mijn groepswerk op school rond een enquete was plezant geweest en nu zo goed als achter de rug. Eindeiljk tijd om te doen wat ik hier moet doen : tijd voor mezelf om te blokken voor de komende examens.
Maar ook tijd voor mezelf, om wat van deze veranderende jaargetijden te genieten. Hmmm... al is het hier wel fijn, ik mis thuis toch wel. Met Kerst ben ik weer terug. Dan is iedereen terug samen. Het zal een intense maar fijne Kerst en Nieuwjaar wezen. Anders dan andere keren, maar daardoor niet perse minder.
Met de jaren, ben ik toch eigenlijk niet echt veel veranderd denk ik. Nog altijd probeer ik te geloven in het goede van de mensen, al ben ik een paar keer serieus ontgoocheld geweest, maar je kan hier maar uit leren. Toch blijf je in se altijd wel een beetje dezelfde soort 'mens'. Het 'mensje' zoals je was, zoals je het meest 'echt' was toen je klein was. Gebeurtenissen in het leven, maken je soms die echtheid in je mens zijn, vergeten...
Jezelf zijn kunnen zijn, is deels vooral dat 'kleine' toen nog onbezonnen mensje in alle vrijheid nog te kunnen zijn, hoe oud je ook wordt in het leven. Dat kleine 'mensje' te kunnen zijn, als volwassene, zij het wel een beetje bijgeschaafd. Zo heb ik mezelf eigenlijk het liefst. Beetje dromerig en verstrooid, bang bij momenten, dan weer dapper als een ridder, vaak wel positief, vrolijk, zelfs koppig bij momenten zonder het zelf te weten.
Ik hoop dit kleine mensje te kunnen blijven, mijn leven lang, zonder haar uit het oog te verliezen. Tot na het moment dat mijn haren van grijs naar wit zullen gaan... :-)
Thursday, October 29, 2009
Thuis in Korea
Hmmm... kon het weer niet laten... ik heb weer 'kimbab' uitgehaald voor amper 2000 KRW.. twee op futomaki lijkende koreanse zeewierrollen met allerlei kleurrijke ingrediënten ertussen... YUMMIE YUMMIE soms is het gewoon supermakkelijk : de plek waar ik nu woon is gewoon pal in het centrum van het studentenleven van Korea University, bepakt met koffieshops, winkeltjes, kraampjes, zelfs een kebabzaak, maar vooral eettentjes gaande van traditioneel koreaans eten en fastfood tot fusion spaghetti-sushi toestanden... Hmmm... ik kan niet beter wensen. Alsook is de achterpoort van de school op amper 2 minuten stappen van mijn studio'ke wat me dan weer veel tijd bespaart...
Ja tijd... tijd loopt hier rap in Korea, althans mijn tijd. Deze week heb ik amper tijd gehad om te studeren, deels door mijn parttime job - deels door het verhuis en de opkuis van mijn studio'ke, deels omdat ik nog moe was van het weekend... Ik denk soms teveel na in plaats van dingen gewoon te doen... toch wel een contrast als je weet dat ik bij momenten enorm impulsief kan zijn en gewoon op reis kan vertrekken zonder enige voorbereiding. Waarom moet ik altijd zo het ene uiterste en het andere uiterste zijn? Nochtans is middelmaat wel aangenaam om mee te leven... niet? Hehehe....
Zonet eventjes naar buiten geweest... ik slaap al 3 weken met een deken en kussen zonder bijhorende slopen, alsook is de matras waarop ik slaap, slooploos... Wel elke dag gedacht dat het eindelijk eens tijd is om wat lakens te gaan kopen, maar nooit van gekomen. Vandaag had ik wel tijd, want op dinsdag en donderdagnamiddag en -avond werk ik niet, dus een wandelingetje gemaakt... - ondertussen is mijn kimbab jammer genoeg op... hmmm... het smaakt weer naar meer ;p
Oorspronkelijk wilde ik het mezelf makkelijk maken door in Homeplus - een supermarkt zoals carrefour of gb - mijn lakens te kopen, maar merkte al meteen dat de prijzen van een matrashoes alleen al een 30.000 KRW kosten, wat in Korea wel duur is. Zelfs in België heb je betere prijzen. Ja, Homeplus kan wel handig zijn, maar eigenlijk is het een beetje een 'up to scale' shoppingplaats voor Koreanen die wat meer verdienen dan de gewone man van de straat... en gemaakt voor buitenlanders natuurlijk. Je komt gewoon binnen, neemt karretje, laadt het vol, voor je het weet heb je al meer dan 100€ aan spullen gekocht, zonder maar een woord Koreaans te moeten spreken, met uitzondering te antwoorden op de vraag of je een spaarkaart hebt...
Dus heb ik vandaag gewoon besloten, wat kleine straatjes in de buurt af te wandelen en bij de plaatselijke 'dekenwinkel' iets te kopen. Wat moet je erbij voorstellen? Wel, wat in België een uitstalraam kan wezen, is hier een winkeltje waar de plaatselijke winkelier zijn spullen op zeer kleine oppervlakte ingenieus bij elkaar stapelt in de hoop dat er iemand langs komt om iets te kopen. Het gaat niet goed met de economie, zo ook in Korea, dus als men per dag al iets verkocht krijgt, mag men al blij zijn.
Bovendien heb ik een taktiek gevonden : als buitenlandse student wordt je vaak wel in het zak gezet en worden vaak dingen duurder verkocht dan ze eigenlijk zijn, maar kan je het de mensen kwalijk nemen, dat wij zogezegd 'rijke' mensen zijn? Niet. Wat je dan kan doen, is gewoon een limiet stellen, wat ik vandaag dan heb gedaan. Ik had niet meer dan 30.000 KRW op zak en vroeg de mevrouw of ze beddegoed had. Liet ze me meteen een matrashoes zien van 40.000 KRW. Misschien trok ik wel een wanhopig gezicht van 'dit is toch wel wat duur voor een student als ik', waarop ze vanzelf zei dat er ook goedkopere dingen waren. Dus heb ik gewoon gevraagd of ze voor mij voor 30.000 KRW een matrassenhoes, dekenhoes en 2 kussenslopen kon bijeenzoeken, want meer had ik niet bij. Ondertussen was het wat rommeliger geworden in het kamertje aan de straat dat amper 7 vierkante meters telde - dekens en lakens overal gespreid, in de hoop mij iets verkocht te kunnen krijgen. Vriendelijk waren ze wel... hehe... die mensen. En de mevrouw was ook mooi opgemaakt, al verkocht ze maar beddegoed, in Korea is het een gewoonte, zelfs als je gewoon maar de straat op gaat, oud of jong, dat je jezelf moet verzorgen. Ik zie er soms als een zwerfster uit, bij momenten, vooral als mijn haren naar alle kanten pluizen als ik weer in alle haast op laatste moment naar school ren ;-p
Resultaat : misschien wel een beetje kitschy en niet allemaal zo mooi bij elkaar passend, het heeft wel zijn charmes, mijn hartjes beklede beddegoed - past goed bij het behang trouwens - hehe... - maar het herinnert me aan heel het aankoopproces dat ik heb doorlopen, door gewoon te babbelen met de gewone dagdagelijkse mensen. Eigenlijk doe ik het wel heel graag, gewoon spulletjes of eten kopen bij de gewone winkeliers, omdat het leven al hard genoeg is zo hier in Korea. Zoals overal ter wereld, komen ketenwinkels meer en meer voor, en steeds meer is het moeilijker voor de kleine zelfstandige om overeind te blijven in deze immer globaliserende wereld.Misschien is mijn hart wel een beetje oud en nostalgisch. Nochtans voel ik me heel jong. Maar ik geniet enorm van menselijk contact. Mensen doen gewoon hun best, om hun leven uit te bouwen alsook geld te verdienen, om rond te komen, hun kinderen te voeden en misschien wel iets voor zichzelf ook. Mensen proberen gewoon hun best te doen een leven uit te bouwen, misschien wel om een droom te realiseren. Zo hoop ik dat ik vandaag toch iets goeds heb kunnen doen... door bij de plaatselijke winkelier iets te kopen. De lakens hebben hun charme, omdat ze met de hand gemaakt zijn door de verkopers zelf. Geen enkel laken is hetzelfde. De lakens doen mij denken aan hoe hard leven in Korea soms kan zijn, zoals elders in Azië ook wel kan zijn. Toch harder dan het leven die wij gewoon zijn in Europa.
Eerlijk gezegd, ik heb eigenlijk nog altijd teveel betaald voor Koreaanse normen, maar ik leer elke dag weer een beetje bij. In plaats van bij een supermarkt mijn beddegoed te kopen, heb ik voor dezelfde prijs iets meer waardevol kunnen krijgen, alsook twee mensen toch gelukkig gemaakt, drie mensen mij incluis :-). Heb ook nog eventjes een babbeltje geslagen met de madam, toen de koop rond was, dat ik eerst naar de supermarkt wilde gaan, maar uiteindelijk toch van gedachten was veranderd.
Hmm. Eind goed, al goed. Weer een zorg minder. Kan weer comfortabel slapen. In een omgeving van roze bloempjes, kitschy hartjes en kleurrijke ruitjes. Wat kan iemand als mij nog meer wensen dan stilaan een eigen 'thuis' te maken?
Thuis. Ik mis thuis. Ik mis mijn moeder nog het meest van iedereen. Ik mis haar eten, haar ellenlange verhalen die ik soms voor de zoveelste keer hoor, zij het wel altijd wel een beetje veranderd, waardoor ik me soms afvraag in hoeverre mate zij haar fantasie de loop laat gaan... Alles wat hier normaal is in Korea... doet mij denken aan 'thuis'. Aan de gewone mensen in mijn leven. Gewoon, maar mensen die bijzonder zijn voor mij. Ik mis jullie. Enorm...
Subscribe to:
Posts (Atom)
