Eindelijk gesetteld

Eindelijk !! Aan mijn bureautje op mijn eigen plekje in Seoul... dat groter is dan 2 op 2. Na een weekje Korea merkte ik eigenlijk dat ik het niet een jaar lang ging volhouden op een kamertje dat zo groot was als 2 kleine bedden, mijn bewegingsruimte zo groot als wat in België een wc kan zijn, bovendien nog muren zo dun dat je als het ware zelfs de ademhaling van je buur kan horen - en ik die geregeld belt - lees fluistert - naar de andere kant van de wereld - heb al van bij de eerste dag voor een boze buurvrouw gezorgd...

Al is het niet mijn eerste keer dat ik in Seoul woon, deze keer dacht ik niet meer op Crimson House te wonen, simpel omwille van de reden dat daar geen keuken was om te koken, en bovendien duur voor wat je krijgt, maar comfortabel is het wel, omdat je dan tussen vooral buitenlanders woont... Een mens moet toch wat afwisseling hebben, dus heb ik deze keer voor een woonst gekozen voor gewone Koreaanse studenten : een kotje dat amper 240.000 koreaanse won kostte - hier een kleine 140€... Ik geef het toe... ik deed het voor het geld ;p... met alle gevolgen van dien. Ik voel me enorm beperkt in fysische, maar ook mentale vrijheid... En dat voor een redelijk beweeglijk iemand.

Maar een mens leert uit zijn fouten dus heb ik besloten een andere plek te zoeken en geluk dat ik had, had ik in de tweede week al een mooi nieuw studio'ke gevonden van een Singaporiaans meisje dat haar contract wilde afzeggen omdat ze iets goedkoper wilde zoeken. Ze had al maanden gewacht op bericht, maar niemand reageerde op haar advertentie, eens te meer omdat men in Korea als je een eigen 'plek' huurt, de huisbazen vaak een waarborg vragen dat bijna 10x de prijs is van de maandelijkse huurprijs... Waarborgen van 5.000.000 koreaanse won tot 10.000.000 koreaanse won zijn geen uitzondering, en worden in tegenstelling tot in België niet op een geblokkeerde rekening geplaatst. De eigenaars mogen met dat geld gedurende de loop van het contract investeren, op voorwaarde natuurlijk dat je het geld terugkrijgt, na verloop van het contract, en natuurlijk zit daar het addertje, dat het soms wel kan gebeuren dat de huurbaas geen goede investering heeft gedaan en dan ben je je geld kwijt... ??? Ja, zover wil ik gewoon nog niet denken, ik geloof wel dat ik het terug zal krijgen.

Net toen ik dacht dat alle zorgen van de baan waren wat betreft househunting in Seoul, kreeg ik net afgelopen vrijdag te horen dat de overdracht niet door kon gaan en dat het meisje haar contract moest uitwonen. Geen zicht op een andere plek dus.

Om een lang verhaal kort te maken : uiteindelijk heb ik in het weekend nog eens gezocht naar een aantal studio's via een 'makelaar'... als je dat zo kan noemen : een tweetal gepensioneerde Koreaanse mannen die de zaak runden, lieten me een tweetal kamers zien, waarvan eentje niet duidelijk wanneer deze vrijkwam en de andere duurder was dan mijn maximumprijs van 500.000 koreaanse won en bovendien donker en domp en zonder rechtstreekse ramen... dan nog liever mijn kleine isolatiecel van een kamertje :-)... Op weg naar huisbezichtiging kreeg ik wel een mandarijntje voor onderweg, vriendelijk was hij wel, die 'ajeosshi'... Bijna, bijna had ik toch een contract aan mijn benen toen ik merkte dat de huisbazin van het eerste studio'ke al in de makelaarsoffice zat te wachten op bevestiging. Rap zijn ze wel, die 'ajeosshi's' en 'ajumma's'... haha... Ben uiteindelijk op geen van de studio's ingegaan, omdat ik er geen goed gevoel bij had? En gelukkig was Alan er om me tegen te houden... hij was ondertussen voor zijn vakantie zaterdag toegekomen in Korea, op weg naar Hong Kong.

Uiteindelijk kwamen we de huisbazin tegen toen ik terug naar mijn kot ging en vroeg ik haar of zij niet toevallig ook studio's verhuurde, en ja hoor :-))!! zij verhuurde ook studio's op de 4de en 5de verdieping van het gebouw waar ik woonde... Had ik dat op voorhand geweten ;p


Dus eind goed al goed : ik zit nu op dat studioke, met eigen keukentje, frigo, een echt bed, badkamertje en vooral ruimte !.. Het behangpapier valt hier ook super mee, heb net mijn eerste potje noodles gemaakt hier, ondertussen kan ik heen en weer tussen mijn 2 op 2 kamer en mijn studio'ke, omdat ik mijn kamer nog heb lopen tot volgende week maandag.



Een contract tekenen in het Koreaans is niet altijd even gemakkelijk, maar ik geloof dat mijn huisbazin wel van goede wil is en mij er niet in wil luizen... Desnoods, koop ik haar om met wat Belgische chocolaatjes ;-)


Voor de eerste keer sinds lang, voel ik terug dat ik een 'eigen' plek heb, waar ik ook in de wereld ben beland de laatste 2 jaren. Voor de eerste keer, voel ik me een keertje 'thuis' ergens. 'Mijn' thuis. Een plek waar ik graag terug kom. En vrij kan zijn, om te bewegen, te praten, te koken, mezelf te ontwikkelen, muziek te luisteren, lichaamsbeweging te doen, luidop studeren,...
Voorlopig zal ik hier een tijdje blijven in Seoul, om mijn studies Koreaans af te maken en daarna voorgoed te settelen. Het zal mijn laatste verre reis zijn ooit, ver weg van mijn geliefden, ver weg van mijn vrienden. Ver weg van mijn familie. Wat de meesten misschien niet weten, is dat niet alles in mijn leven, zomaar een vrije keuze is geweest, en al wat avontuur lijkt, ook voorafgegaan is door wat moeilijkere paden om zover te raken. Ik laat me drijven door het lot, zeg maar.... en bij momenten stuur ik dat ook wat bij door te luisteren naar bepaalde tekens op mijn levensweg...

Het gras lijkt misschien altijd wel groener aan de andere kant van de heuvel, maar vaak weet men niet dat men ook wel moeite moet doen om het gras zo groen te houden... Of men wil het gewoon niet zien.

Ieders leven is op zich wel uniek denk ik. Maar al bij al, althans voor mij, wil ik na nog een jaartje weg, gewoon een rustig leven leiden, met de liefde van mijn leven :-).

Tijd om te studeren nu. Ik heb amper iets kunnen doen deze week. Gecombineerd met werken is studeren wel soms vermoeiend. Maar het loont de moeite :-). Ik ga ervoor !! Voor een meer zelfstandiger, wijzere en sterkere LT :-)) Aja, aja, FIGHTING !!!

Muziek en dans

Het is middag in Seoul.... deze week belooft een mooie week te worden, zonnig en temperaturen rond 18 tot 20 graden overdag... Ik zit nog steeds in mijn kamertje van 2 op 2, maar heb ondertussen al een studiootje gevonden waar ik normaal gezien eind volgende week kan intrekken... Het raampje van mijn kot is klein, maar net groot genoeg om frisse lucht binnen te krijgen. De middag zon schijnt bescheiden door het vuile glas op mijn bureautje, het is rustig buiten, eindelijk eens een 'vrije' namiddag...

Net terug van de introductiemeeting voor mijn Salmulnori-club activiteit : elke vrijdag in de namiddag een 3-tal uren het aanleren van bespelen van traditionele Koreaanse percussie-instrumenten... :-)... Eigenlijk wilde ik dit jaar traditionele Koreaanse dans-cursus volgen op school, maar omwille van praktische redenen ging dat niet door, alsook zou de toneelclub teveel tijd vergen van mijn vrije tijd, waardoor ik andere dingen niet zou kunnen doen. Maar percussie, zo een keer in de week, zie ik heel goed zitten :-). Fijne aan de namiddagactiviteiten hier is dat je ook met leerlingen van de andere niveaus Koreaans kunt kennis maken en tenminste hebben we allemaal een ding gemeen en dat is : liefde voor ritme en dans. Ja, ik zie het wel zitten, deze naschoolse activiteiten.... Percussie is eigenlijk wel echt mijn ding. Ritme is echt wel mijn ding :-).


Ondertussen heb ik ook terug contact opgenomen met mijn dansschool waar ik vorig jaar ben dansen geweest : Trust Dance Company... een klein maar heel aangenaam dansgezelschap, ook de enige in Korea die actief bezig is met contact improvisatie alsook hedendaagse dans en bij momenten zelfs een mengeling tussen theater en dans. Voor mij is het vooral mijn leerkracht die mij stimuleert te dansen... kan haar moeilijk in een woord beschrijven, buiten dat ze een pracht van een hart heeft... een hart vol liefde voor haar medemensen, bescheiden en een ongelooflijk mooie en rustige uitstraling. Als je haar ziet dansen, is ze helemaal zichzelf. Geen kapsones, geen vragen rond hoe ze zal overkomen, gewoon in volle overgave vanuit het binnenste van haar... bewegen.... alsof dansen haar tweede aard is. De manier waarop ik haar heb leren kennen mijn leerkracht van de dansschool, is ook een apart verhaal, en gaat een jaartje terug, maar daarover ook een andere keer... Soms speelt het lot mensen wel parten, welke weg ze op gaan... althans heb ik laatst heel sterk dit gevoel... een goed gevoel :-).

Het heeft me toch wel 2 weken gevergd om de moed bijeen te rapen, te bellen en te vragen of ik nog altijd kon inschrijven voor de dansklassen omdat deze ondertussen begonnen waren voor ik toekwam in Korea.... en omdat het ondertussen al een jaar geleden is. Vreemd hoe je soms in bepaalde extreme situaties moet terechtkomen voordat je definitief een beslissing pakt rond iets dat je eigenlijk altijd hebt willen doen, maar nooit durfde gewoon uit schrik, of gewoon omdat je denkt dat je het niet kan... Gelukkig ben ik er weer rap terug uit geraakt... en kan ik de draad binnenkort terug oppikken. De leerkracht heeft mij maandag teruggebeld om te komen dansen, dus ik zal het ook doen. De laatste woorden die ze mij heeft achtergelaten toen ik een jaar geleden afscheid van haar nam was dat ze hoopte dat ik ooit nog terug zou komen, en wat langer in Korea kon blijven... Omdat ze het gevoel had dat ik binnen haar danscompany thuishoorde.. Niet dat ik goed dansen kan, maar wel omdat ik kan dansen vanuit mijn binnenste... en dat is eigenlijk wel een goed punt. Dat is misschien wel het enige wat ik kan, in dansen, want techniek en andere dingen... dat heb ik nooit aangeleerd.. en misschien zal het nu wel tijd zijn om hiervan werk te maken...

Ja, mijn tijd is hier wel goed gevuld. Druk met de lessen, huiswerk maken, groepswerkjes doen en ja... ik heb ondertussen ook een parttime job gevonden om mijn kot, een meer bepaald mijn duurdere studiootje met badkamertje en keukentje te betalen... Maar hierover ga ik het een andere keer hebben.

Het gaat nu wel terug goed met me. Mijn hartje is rustig. Ik mis thuis alleen wel een beetje... veel misschien. Maar gelukkig ben ik in december terug. Om terug onder mijn geliefde, mijn familie en vrienden Kerst en Nieuwjaar te vieren. Kijk er naar uit :-).. Maar ook hier leven en op mijn eentje echt zelfstandig terug zijn... is van dag tot dag een enorme ervaring en avontuur, hoe moeilijk soms ook, een periode dat ik niet snel zal vergeten... :-) Een dikke knuffel allemaal !!!

I Tuoi Fiori

Lieve mensen... eigenlijk dacht ik iets te schrijven over het voorbije weekend, gevuld met fijne dingen in mijn dagdagelijkse leven.... om niemand ongerust over me te laten maken, dat het goed met me gaat.
Zelfs mijn kamertje van 2 op 2 valt wel mee.

Maar bij momenten, kunnen dingen uit het verleden plots weer opduiken. En vraag je je af hoe je hiermee moet omgaan...

Vandaag ben ik opgestaan, met bepaalde muziek in mijn hoofd. Deze ochtend was het nog een mythische lied uit de film 'Princess Mononoke' van Miyazaki... En nu speelt dit liedje zich af in mijn hoofd van Etta Scollo 'I Tuoi Fiori'... Hieraan uitleg geven zou me teveel vergen. Maar de dramatiek ervan delen.. dat gaat nog net.
Prachtig gezongen trouwens, gaat door gans je lijf heen. Vreemd hoe bepaalde liedjes je doen denken aan bepaalde delen uit je leven. Goed dat ik probeer vooruit te kijken. En bij momenten ook andere liedjes in mijn hoofd afspelen.

Geniet... of geef je over... of...
....

Terug in Korea... derde keer... goeie keer :-)

Eindelijk komt het ervan. Mijn eerste blogje sinds ik voor derde keer hier terug ben in Korea... Niet veel is veranderd, de mensen zijn nog dezelfde mensen, de straten zijn hier amper veranderd om en rond Korea University, enkel ik ben veranderd... hopelijk weer wat wijzer en ouder al zeker, wat standvastiger in het leven staande, ga ik dit nieuw semester tegemoet...

Heb heel lang zitten nadenken, waarover ik ging schrijven, zelfs in welke taal ik ging schrijven, vandaar dit voortdurende uitstel, maar misschien moet ik gewoon maar schrijven als het in mij opkomt... Zit hier op mijn kot van amper 2x2, dus amper 4 vierkante meters, waarin juist een bed en een bureau passen, en de rest wat in België zo groot is al een wc, mijn bewegingsruimte binnen de kamer...


Het is wel even wennen terug hier te zijn, mijn spullen uit mijn vorig semester zijn een beetje onbereikbaar geworden, dus moet ik hier alles opnieuw kopen. Ik zit niet meer in het internationale studentenhuis Crimson, waar de kamers redelijk luxe zijn, tegenover het klein geval waar ik nu zit. Nu zit ik op een echte Koreaanse 고시원...gosiwon... studentenkot zeg maar, met een bed, bureautje en stoel, verder gelukkig een keukentje en badkamer gemeenschappelijk, maar toch een beetje klein en crappy naar Europese normen, muren zo dun als het maar kan zijn - volgens mij zijn ze maar gemaakt met stijlen en regels van 6 x 6 cm groot, tussenin niet geïsoleerd, vandaar het zalig geluidstransport -... mijn buurvrouw heeft al geklaagd dat ik te lang babbel in mijn kamer... met mijn overzeese geliefden... fluisteren dus. Heb haar ondertussen wel ontmoet, omdat ik haar niet discrete gebonk op de muur beu was, als er een probleem is, kan je er ook zo over praten, dus ben ik maar echt op zijn Belgisch of beter Nederlands, recht op de man af gegaan, waarop ze blijkbaar onder de indruk was... Koreanen, zoals meeste Aziaten, houden niet zo van rechtstreekse confrontatie, maar ik dacht dat het wel geen kwaad kan, kwestie van de lieve vrede te bewaren in deze met camera's en geheime code aan de voordeur bewaakte gang van allemaal vrouwmensen, of beter meisjesmensen - volgens mij ben ik hier de oudste. En misschien wel de lawaaierigste ;-p

Vandaag heel wat mailtjes gekregen over een mogelijk Yam Cha bijeenkomst van onze gekke bende, waar ik jammer genoeg niet bij kan zijn, wat me wel gestimuleerd heeft heel de dag aan eten te denken. Gisteren heb ik een rijstkoker gekocht, alsook een bureaulampje, en ook eigenlijk een deken en een kussen... dit allemaal doorheen het spitsuur in de metro geloodst met veel bekijks vandien.


Hahaha... Koreanen vinden dit allemaal teveel heisa, zo afzien en heen en weer lopen, behalve misscchien de oudere generatie, maar misschien voel ik meer voeling met deze mensen dan de jongere generatie hier, die eigenlijk hun oorspronkelijk waarden en tradities en zelfs hun traditionele eetgewoonten fantastisch naar de knoppen helpen door 'Amerika' als de ideale samenlevingsvorm na te streven.

Wel, omdat ik vandaag met eten in mijn kop zat, dacht ik 'wat ga ik eten vandaag'... Ik moest en zal eens iets koken hier... dus voor het gemak : noodles met tomaatjes en courgetten, met een vleugje soyasaus erin :-). Vers vanuit mijn panneke.


Wel een beetje sober en misschien allesbehalve culinair wetende dat ik anders wel graag lekkerdere dingen van het vuur haal, maar als ik voor mijzelf kook is de creativiteit vaak wel zoek. Maar ik ga mijn best wel doen, dat is beloofd, om geen maagpijn meer te krijgen van te veel pikante kimchi te eten. De mensen van mijn kot, moeten mijn aanwezigheid nog gewennen : ik draag andere kleren, make-up loos, beetje te bruin, bovendien beetje onhandig ook.
By the way, na mij instant eten van de voorbije dagen, smaken deze zelfgekookte noodles eigenlijk... heerlijk :-).

Voila dan, mijn eerste entry. Niet veel bijzonders, hoewel ik wel vanalles wil vertellen. Mijn pannetje met noodles voor mijn neus, al etende, bloggende... mis ik jullie jongens (en meisjes natuurlijk ;-p) wel. Meer dan jullie denken. Hoe ver ik ook ben gegaan in de wereld, ik heb altijd geweten dat België mijn plekje is, alleen zal het een van de laatste keren zijn dat ik echt wegga, gewoon om mijn studies Koreaans hier af te maken. Omdat ik nu toevallig eens in mijn leven echt wel weet wat ik wil doen, en eindelijk ook de kans krijg het echt te doen... deze kans wil ik niet meer laten gaan, gewoon verder te gaan in talen... en architectuur zal een tijdje op laag pitje komen te staan, maar daarom nog niet volledig uit mijn leven. Wel, ik ga maar verder eten voor het helemaal ijskoud wordt, mijn pannetje.

Zal er hier gewoon het beste van maken en af en toe wat blogjes neerposten, fotokos ook misschien en ik ben tegen december weer terug onder jullie in België... LJ trouwens ook. De bende zal weer verenigd zijn. Eindelijk :-)

Goodbye Korea... Hello Belgium

I am in Kuala Lumpur right now. Hope everything goes well with my luggage transfer. Just got my ticket to Amsterdam at the ticket counter, dont even have time to write a proper email. Anyhow I am about to board to my flight to Amsterdam and then hitting by car to Belgium

Missing Korea and the people and the language already, found myself being accustomed to bow everytime I great someone, that might be strange when I am back in Belgium.

But its good to be back as well cause I have been like away... feels a bit like forever. Craving CRAVING for my mothers delicious food. I am going to get at least 5kg fatter during the holidays.

I will keep updating my Korean blog when I find time in Belgium. So many stories to tell about.
Have to go... but even when I am gone for a while I am always around. Somewhere between Belgium. USA. Korea.

Psychologisch geweld

Beste vrienden, deze entry is er ene voor de mensen die het dichtst bij mij staan en die de kern vormen van de persoon en de positieve energie de ik normaal ben. Eigenlijk alle mensen die Nederlands kunnen lezen zeker? Hehe...
Maak je maar geen zorgen, maar ik besef maar eens te meer dat niet alle mensen zijn, zoals de mensen zoals ik gewoon ben te kennen. Mijn vrienden, mijn familie, mijn man.

Het is heel naïef te leven in een wereld als de mijne, te proberen te geloven in het goede van iedere mens, hoe klein of groot de 'slechte' dingen in ieder mens ook zijn, ik wil geloven in het goede van iedere mens, omdat dat mijn levensovertuiging is. Ja, heel idealistisch. Omdat ik tot nu toe nog geen echte slechte ervaringen heb gehad in pure slechtheid... althans op een manier waarop je de tegenpartij zodanig kan kwetsen en wilt kleineren, althans niet onder 'vrienden'...

Vandaag is echt de allereerste keer in heel mijn leven, dat ik van een persoon die ik 'vriend' mag noemen, psychologisch geweld krijg aangedaan... Het is een heel lang verhaal om uit te leggen, maar zoals de meesten mij wel kennen, probeer ik altijddm mensen hun leven beter te maken, of althans een steentje bij te dragen naar het 'goede' in het leven. Ik weet het. Heel naïef en idealistisch. Maar ik ben altijd zo geweest. En ik zeg dit niet om mijzelf op een ladder op zo hoog in de hemel te zetten. Maar mensen die mij kennen, weten ik leef van het 'goede' in de mensen. Ik leef in het geloof van het 'goede'.

Maar vandaag, is dat geloof even helemaal in mekaar gestuikt. Verbaal geweld, tot een 'fuck you' vinger toe naar mij gericht, en dit van iemande die ik een 'vriend' heb genoemd. Weet zelfs niet hoe ik hierover moet nadenken. Weet zelfs niet wat ik in hemelsnaam heb moeten doen om dit te verdienen. Weet zelfs niet waarom de persoon in kwestie kwaad op mij was geworden een week geleden... Ik voel een soort van jaloezie en afgunst van zijnentwege... zou het dat zijn?
Zijn wij niet allemaal volwassen en beschaafd om niet zulke obscene gebaren te gebruiken? Even voelde ik me net op de speelplaats van de lagere school, of een of andere jongen autochauffeur die tegen de bumper van de auto plakt en bij het voorbijsteken een mooie middenvinger tentoonstelt...
Ik had het moeten zien aankomen, mijn hart op tijd sluiten, maar ik doe altijd mijn best, maar tevergeefs... Mijn hart was stuk. Had zoiets nooit zien aankomen, hoeveel woede en kwaadheid, hoeveel slechtheid zo allemaal in een keer naar mij gericht, alsof ik een stress bal ben die je zomaar op en neer kan smijten tegen muur en grond en terug...

Wel, dit ervarende, dit zal ook wel de laatste keer zijn dat ik die persoon ga zien. Ik heb alle geloof in de goedheid die in hem zat verloren. Want 'vrienden', die doen niet zo. Je kan van tijd tot tijd wel ruzie hebben, maar iemand opzettelijk kwetsen en kwellen, neen, dat noem je geen vrienden. Dat is geen vriendschap. Dat is geen liefde voor je medemens. Afgunstig zijn op andere mensen hun geluk of zelfs je medemens zelfs het kleinste grijntje geluk dat ze ervaren willen afbreken zodat de afbreker zich beter kan voelen dan de afgebrokene... dat is geen liefde. Dat is geen warmte. Dat is geen menselijkheid. Dat is niet geven. Dat is zelfs niet nemen. Dat is zelfs hetgeen bestaat niet zomaar laten maar totaal afbreken...

Vandaag is echt de allereerste keer in heel mijn leven, dat ik onder 'vrienden' zulks ervaar. Mijn hart is kapot, maar weer gelijmd mijn brokken, want er is altijd LJ :). En er is altijd mijn familie, vooral mijn moeder. Er is altijd mijn vrienden in België die zelfs niet aan zoiets kunnen denken...
Dat is wel liefde. Dat is wel warmte. Dat is geven. Onvoorwaardelijk.

Wat heb ik hieruit geleerd? Uit mijn eigen fouten weer. Moet ik mijn hart nu afsluiten? Nochtans ben ik met de jaren tijd kieskeuriger geworden. Maar blijkbaar heb ik het verkeerd ingeschat.

Ach ja, een beetje teleurstelling op het einde van mijn trip in Korea... Het is er maar eentje hoor, wees gerust, die ga ik een tijdje niet meer zien voor zover mij betreft. Het is te ver gegaan. Niemand verdient zo behandeld te worden, ook ik niet, ik die toch wel wat verdragen kan als het neer komt op slikken van mijn eigen emoties.

Ach ja, zo weer voorbij. Gelukkig zijn er hier nog een aantal mensen hier in Korea waar ik terecht kan. Mensen die positief zijn. En je niet de dieperik intrekken. Vanavond naar een dansvoorstelling van de mensen van mijn dansschool hier in Seoul en dan afspreken met een andere vriend. Nog enkele dagen te gaan. En dan ben is mijn hart weer volledig 'veilig'... Echt waar :))

Already finals

Dear friends... it's not that I don't write anything that I don't have anything to say, actually it's the other way around... so many things I want to capture on screen, in words, but don't find the time and sometimes the energy to do so...
Truth is, I have been absorbed and focussed on only a few things while I am here in Korea : dance (class), friends and study. That's actually about it. Compared to spring semester, I deepened my activity and intensity around those these things that are important in my Korean life, leaving not much space for superficialness. I don't know if it's a good thing or bad thing, because it takes a lot of energy and time to do that but the merits is, that you do build up a good relationship with just a few people that are called your close friends for the short stay here, the merit is you do evolve in your skills of what you're passionate about like my dance and my Korean language. It all takes time. And sacrifice of other things. Especially if you want to do too much.

Anyway a bit of thoughts because I am in the midst of my final exams again, trying to study as best as I can, because language is really the key to the people's heart and daily life. And as people know me, I am quite hard core when it comes to study ;p. FIGHTING!!!!